Şu anda dışarda fırtına kopuyor. Bense bir çok şeyi aynı anda yapmak istiyorum; hani öyle bir imkanım olsaydı ben de fırtına koparabilirdim içimde. Elbette iyi anlamda. Fırtınanın da iyisi mi olur? Evet olur. Bazen fırtınalar çok güzel şeylere sebep olur. Ama ne zaman bir çok şeyi ayna anda yapmak istesem : hiç bir şey yapamıyorum. Garip bir katatonik hale bürünüyorum. Aynı anda bir sürü yerde, bir sürü şey yapabilseydim…O zaman çok farklı olurdu her şey. Neyse. Şimdilik bu mümkün değil nasılsa.
Mevsimlerin değişiminin resmen ruh halimi etkilemede birinci sırada olduğunu düşünür oldum. Hatta bazen insanlardan bile fazla etkiliyor bu mevsimler beni. Hava iyiyse iyiyim, soğuksa kötü, yada dengesizse dengesiz…
Yolda soğuktan fırsat bulup, boynuma doladığım geniş atkının üzerinden kafamı kaldırdığımda gördüğüm “mutsuz insanlar korosu” sanki. Her biri ayrı mutsuz şarkılar söylüyor da kimse duymuyor gibi. Ama melankolik değil, mutsuz şarkı. Kendimi keten tohumu yağına, sıcak duşa, yemek denemelerine ve en önemlisi hayallere verdiğimde; işte o zaman o mutsuz insanları görmez oluyorum. Ellerinden hiç düşürmedikleri teknoloji araçlarını, aynı anda konuşup hiç bir şey anlamayan ve anlamaya gayret etmeyen hallerini görüp “n’olur onlar gibi olmayayım” diye gayret ediyorum.
Kendi içime dönüyorum. O kadar iyi geliyor ki. Kendi içimde kocaman bir deniz varmış gibi; kışları soğuk çivi gibi. O denize girip, hayallere dalıp, kaptırıp uzaklara açılıyorum, öyle ki kıyı bile görünmüyor bazen.
Hafta sonları evde oturup istediğimiz şarkıların notalarını çıkaracağımız, film keyifleri yapacağımız, resimler çizebileceğimiz zamanlar var neyse ki deyip içimi rahatlatıyorum. Yoksa kış nasıl geçer? Ya da yazın göreceğim yerleri, tanışacağım yeni insanları, kumsalına uzanacağım sahilleri düşlemekten yorgun düşüyorum…Düşünmesem nasıl biter bu kış?
Ben en iyisi sıcak bir çay koyup, şu şarkıyı dinleyeyim: link
