Hüzne bulanmadan yaşanmıyor ki Olric…
İlk açılan yaranın bir daha kapanmayacağını…
ilk kopan fırtınanın ömür boyu dinmeyeceğini…
hep ilk olanın ne varsa aniden değiştirivereceğini
nereden bilebilirdin ki Olric…
Şehirler değiştiriyorum…Olric…
“içimden şehirler geçiyor sen her durakda duruyor inmiyorsun”lara
takılıp kalıyorum…
Şehirler değişiyor Olric… ben değişiyorum…
değiştikçe kanıyorum…
dünya da değişiyor ya…
Bir… yaşanmışlıklar olduğu gibi duruyor işte…
“Sen yok desen de…ay dolunay işte…”
ve ben vazgeçip her şeyden
hayatlardan bir gölge gibi çekiliyorum uzaklara…
